Ułatwienia

Bielska szkoła muzyczna w 2010  obchodziła 65 - lecie swego istnienia.
1.     W marcu 1945 r. Julian Lewinger-Lewiński założył prywatną szkołę muzyczną pod nazwą Instytut Muzyczny. Jej nazwa nawiązywała do działalności przedwojennej filii katowickiego Instytutu.
2.     W 1946 roku na polecenie ówczesnych władz zmieniła nazwę na Prywatna Niższą i Średnią Szkołę Muzyczną.
3.     W latach 1945-1948 szkoła ta prowadziła ożywioną działalność pedagogiczną i artystyczną. Około roku 1950 placówka zatrudniała 19 nauczycieli i liczyła blisko 300 uczniów. Do uczących należeli m.in.: Gustaw Wentruba, który uzyskał w 1939 roku pierwszy dyplom bielskiego Instytutu Muzycznego, Władysław Koterbski, Zofia Martynowicz, Magdalena Rudzińska, Antoni Markiel, Bronisław Wilczyński. Siedziba Prywatnej Niższej i Średniej Szkoły Muzycznej w Bielsku mieściła się w gmachu przy ulicy Dąbrowskiego 6.
4.       1 stycznia 1949 roku szkoła muzyczna przejęta została przez Zarząd Miasta i przemianowana na Miejską Niższą i Średnią Szkołę Muzyczną, istniejącą tylko rok, bo już 1 stycznia 1950 roku, zarządzeniem Ministra Kultury i Sztuki została upaństwowiona i otrzymała nazwę: Państwowa Szkoła Muzyczna w Bielsku.
5.    1 września 1950 roku, w ramach eksperymentu, nastąpiła zmiana trybu nauczania w wybranych szkołach muzycznych w Polsce, polegająca na połączeniu nauczania muzycznego z wykształceniem ogólnym. Bielska szkoła została objęta tym eksperymentem zarządzeniem Ministra Kultury i Sztuki i tak powstały: Państwowa  Podstawowa Szkoła Muzyczna i Państwowe Liceum Muzyczne w Bielsku-Białej. Szkoła podlegała Wydziałowi Kultury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach, a na szczeblu centralnym Ministerstwu Kultury i Sztuki w Warszawie. Ze zmianami organizacyjnymi nastąpiła zmiana dyrekcji szkoły. Dyrektorem Państwowego Liceum Muzycznego od 1 września 1950 roku został Tadeusz Głodziński, kierownikiem Podstawowej Szkoły Muzycznej Antoni Markiel. W roku szkolnym 1950/1951 nastąpiły kolejne zmiany na stanowisku dyrektora PLM. Odszedł Tadeusz Głodziński, dyrektorem została dr Janina Dziewulska, a od września 1951 roku Helena Bezegowa.
6.        W październiku 1951 roku Prezydium Miejskiej Rady Narodowej przydzieliło szkole budynek przy ulicy Schodowej 4, wydzierżawiony od Zgromadzenia Sióstr Szkolnych de Notre Dame. Uroczyste otwarcie miało miejsce 28 października 1951 roku i połączone zostało z nadaniem szkole imienia Mieczysława Karłowicza.
7.         Częste zmiany kierownictwa w latach 1951-1960, duża płynność kadry nauczycielskiej nie służyły pełnemu rozwojowi szkoły. Całkowitemu załamaniu się działalności i likwidacji tak potrzebnej w środowisku placówki nauczania muzyki zapobiegło powołanie na stanowisko dyrektora Państwowego Liceum Muzycznego  z dniem 1 stycznia 1961 roku Jana Dunikowskiego, artystę i pedagoga z wieloletnim doświadczeniem. Liczba uczniów wzrosła dwukrotnie, a o przyjęcie do PLM ubiegała się młodzież z wielu regionów Polski. Pracę dyrektora J. Dunikowskiego wsparła grupa doświadczonych pedagogów o wysokich walorach etycznych i zawodowych. Wśród których wymienić należy: Halinę Maciołowską Janinę Dziewulską, Władysława Matusiaka, Jana Szurmana, Zdzislawa Tanewskiego Piotra Maszczyka, Franciszeka Niedzielę, Bonawenturę Nancka, Paweła Podleśkę.
W tych latach dokonały się zmiany organizacyjne m. in. powołanie kierowników sekcji, oraz nastąpił rozwój różnorodnych form kształcenia muzycznego młodzieży:
ˇ  rozbudowano orkiestrę uczniowską w 60-osobową orkiestrę symfoniczną pod kierownictwem Hilarego  Drozda;
ˇ  zorganizowano 135-osobowy chór mieszany pod kierunkiem Antoniego Poćwierza, a następnie Józefa  Mokwy;
ˇ  utworzono orkiestrę dętą, którą szkolił kapelmistrz  Władysław  Skawina;
ˇ  założono zespoły kameralne: m.in. zespół instrumentów dętych pod   kierownictwem Franciszka Niedzieli;
ˇ  założono dwa zespoły estradowe pod kierownictwem Kazimierza Dudy.
8.         O wysokim poziomie nauczania w tych latach świadczą osiągnięcia uczniów w konkursach i przesłuchaniach, co jest bez wątpienia zasługą dyrekcji i grona nauczycielskiego.
9.         Państwowe Liceum Muzyczne w Bielsku-Białej zaczęło w tym czasie współpracować z amatorskim chórem w Czechowicach i bielskim chórem "Echo". Wynikiem tej współpracy było wspólne wykonanie "Sonetów krymskich" Stanisława Moniuszki do słów Adama Mickiewicza. Chóry przygotował  Antoni Poćwierz, a orkiestrę poprowadził Hilary Drozd.
10.         We wrześniu 1966 roku, zgodnie z zarządzeniem Ministra Kultury i Sztuki, nastąpiło połączenie Państwowej Szkoły Muzycznej i Liceum Muzycznego w jedną dwunastoletnią szkołę, w związku z czym nastąpiła kolejna zmiana nazwy, która brzmiała: Państwowa Szkoła Muzyczna stopnia Podstawowego i Licealnego.  Ze zmianą organizacji szkoły nastąpiła zmiana dyrektora. Jan Dunikowski zrezygnował, dyrektorem został mianowany Kazimierz Duda, wychowanek bielskiej szkoły muzycznej, wcześniej kierujący Państwową Podstawową Szkołą Muzyczną.
11.      Kazimierz Duda wykazał wiele inicjatywy w kierowaniu pracą dydaktyczną i pedagogiczną szkoły, a także w organizowaniu rozwoju jej bazy materialnej. Zorganizował klasę perkusji i wyposażył ją w instrumenty. Postawił na rozwój współpracy ze środowiskiem - zorganizował Bielskie Społeczne Ognisko Muzyczne i filie na terenie miasta oraz tworzył Ogniska Muzyczne w okolicznych miejscowościach, np. w Mazańcowicach, w Szczyrku. Kazimierz Duda był również opiekunem Kwartetu jazzowego. W tym zespole rozpoczęli swą karierę muzyczną artyści tacy jak: Andrzej Zubek, Kazimierz Jonkisz, Bronisław Suchanek. Szkoła coraz częściej dawała koncerty na terenie miasta. Jednym z koncertów, który spotkał się z odgłosem w miejscowej prasie, był koncert sylwestrowo-rozrywkowy w lutym 1967 roku w Domu Muzyki.
12.      W 1977 roku rozpoczęła działalność Miejska Orkiestra Symfoniczna pod batutą Tadeusza Kocyby, działająca przy Państwowej Szkole Muzycznej w Bielsku-Białej. Członkami orkiestry byli między innymi absolwenci szkoły. Inauguracyjny koncert Bielskiej Orkiestry Symfonicznej odbył się 4 czerwca 1977 roku.
13.      W roku szkolnym 1978/1979 władze oświatowe nadały szkole nazwę: Państwowa Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. Stanisława Moniuszki. Zmiana nazwy wiązała się z planami utworzenia tzw. dziesięciolatki, czyli obowiązkowej szkoły dziesięcioletniej.
14.      W 1980 roku w POSM powstał, jako pierwszy w szkołach bielskich, Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność". Przewodniczącą została Danuta Koczy-Puchała, a od 1981roku Renata Sanak.
15.      Rok szkolny 1981/1982 przyniósł zmianę na stanowisku dyrektora szkoły. Kazimierz Duda przeszedł do pracy w Wydziale Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego, a obowiązki dyrektora przejął z dniem 1 marca 1982 roku Andrzej Kucybała. Podjął on starania o rozszerzenie działalności artystystycznej szkoły, a także systematyczne i energiczne przedsięwzięcia mające na celu poprawę jej warunków bytowych. W PSM powstał Wydział Rytmiki, ożywiła się działalność orkiestry symfonicznej. Andrzej Kucybała dbał o systematyczny zakup instrumentów muzycznych i dążył do zdobycia dla szkoły nowego budynku, zapewniającego dogodniejsze warunki pracy nauczycieli i uczniów. Po wielu staraniach plany na zmianę siedziby szkoły stawały się realne. Pozyskano obiekt przy ówczesnym pl. P. Ściegiennego 7 ( obecnie pl. M. Lutra).
16.      Obiekt ten jest dzierżawiony od Parafii Ewangelicko-Augsburskiej od 1 września 1988 roku. Rozpoczął się remont adaptacyjny budynku do potrzeb pracy szkoły muzycznej. Objął on odnowienie elewacji, wymianę tynków wewnętrznych, budowę ścianek działowych, wymianę instalacji elektrycznej oraz modernizację instalacji sanitarnej i centralnego ogrzewania. Konieczne fundusze zgromadzone zostały dzięki i poparciu pani Małgorzaty Korzonkiewicz, wicedyrektora Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego.
17.      Rozpoczęcie nowego roku szkolnego 1990/1991 nastąpiło już w nowym budynku przy placu Marcina Lutra. Szkołę wyposażono w nowy sprzęt, kupowany i gromadzony przez gospodarza długo przed przeprowadzką. Dzięki zmianie budynku zyskaliśmy większą ilość sal lekcyjnych i ćwiczeniowych, stołówkę, szatnię, salę gimnastyczną. Nowe warunki sprzyjały osiąganiu coraz lepszych wyników nauczania oraz poszerzania działalności artystycznej szkoły. Coraz częściej uczniowie bielskiej szkoły osiągali sukcesy na różnorodnych konkursach i przesłuchaniach regionalnych, krajowych i międzynarodowych, czego dowodem są uzyskane wyróżnienia i dyplomy.